Benvidos ao Museo do Pobo Galego
A fundación do antigo convento de Bonaval atribúese a San Domingos de Guzmán, que no ano 1219 peregrinou a Santiago. Está encravado fóra de muros, na aba do monte da Almáciga e preto da Porta do Camiño, pola que entran cara á basílica do Apóstolo os peregrinos que veñen polo Camiño francés.
O corpo conventual, tal como chegou ata nós, corresponde aoepiscopado de frei Antonio de Monroi, arcebispo de Santiago entre 1685 e 1715, e débese a Domingo de Andrade. A fachada é de pequenas proporcións. A atención concéntrase na portada, composta por dúas grandes pilastras toscanas decoradas coas sartas de froitas características do autor, que soportan un frontón curvo partido e enmarcan a gran porta alintelada, presidida pola imaxe do santo fundador. Por encima campa o escudo da casa de Altamira con coroa real.
Dentro do edificio, no ángulo noroeste, é digna de admiración a triple escaleira helicoidal, que pola súa técnica e audacia estructural dá boa mostra do virtuosismo de Andrade. Nun mesmo oco desenvólvense tres ramplas independentes, que conducen ós diferentes pisos; só unha delas coroa no miradoiro que domina a cidade. Esta escaleira está considerada por propios e estraños como un dos elementos singulares do patrimonio arquitectónico de Compostela.
Cando se promulga a lei de exclaustración das ordes relixiosas o convento pasa a mans do Concello. Polo Real Decreto de 1836 da Reina Gobernadora, que dispón que "los edificios que fueron monasterios y conventos en esta Corte se destinen desde luego al beneficio de los pueblos", San Domingos é destinado "para cuarteles de los Regimientos de Compostela y Santiago, con demolición de la iglesia"; ende ben, este dictame no se chegou a executar. En 1841 o Concello destina o convento de Bonaval a hospicio, que por 1945 ocupaba aínda a parte norte; a ala sur, á dereita da igrexa, acollía un colexio de xordomudos e cegos. Aoser suprimidas estas institucións quedou por un tempo desocupado, ata que en 1963 o Concello decide acondicionar e destinar unha parte das dependencias para Museo Municipal.
En 1977, a petición do Padroado do Museo do Pobo Galego, o Concello cede o edificio para a creación do museo do mesmo nome. No solar da parte occidental, que permaneceu vacante durante décadas, inaugurouse en 1993 o Centro Galego de Arte Contemporánea, proxectado polo arquitecto portugués Álvaro Siza Vieira. A horta conventual transformouse aoano seguinte nun ameno parque, no que aínda se alzan as ruínas dalgunhas dependencias dos frades.
O corpo central do templo, dos séculos XIII e XIV, é o único exemplo que se conserva en Compostela do gótico mendicante. O templo orixinal foi modificado aolongo dos séculos posteriores con numerosas obras e adicións.
A planta é de tres naves e cruceiro. Forman a cabeceira tres ábsidas poligonais, rachada a central por cinco estreitas ventás, e cubertas con bóvedas de abano. Os brazos do cruceiro, o presbiterio e as dúas pequenas capelas laterais teñen bóvedas de cruceiría. As falsas bóvedas de aresta da nave central repousan mediante arcos de medio punto sobre altos piares con sinxelos capiteis de tradición románica.
A capela maior, á que dá acceso un arco apuntado con decoración vexetal, está rodeada por un zócolo de arcatura trilobulada e alberga catro sepulcros do século XV, que corresponden a varios membros da poderosa casa de Altamira.
A capela absidal do lado do evanxeo está dedicada a San Vicente Ferrer; preside S. Domingos, desde un púlpito, o retablo do XVIII. A imaxe de S. Vicente foi "desaparecida". A do lado da epístola leva a advocación de Santo Tomé de Aquino, e nela se encontra a imaxe gótica da Virxe de Bonaval. Séguelle a capela de San Pedro Mártir e, a continúación, a de San Xacinto, construída segundo proxecto de Gaspar de Arce, de quen o nome aparece na clave da bóveda xunto á data de 1617; é de planta cadrada, cuberta cunha cúpula de media laranxa rebaixada con rica ornamentación de casetóns e motivos heráldicos. Fronte a esta, a capela de San Domingos en Suriano, edificada en 1657 sobre a primitiva do Rosario, conserva un retablo do XVIII. A actual capela de Nosa Señora do Rosario, pertencente á confraría deste nome, foi iniciada en 1635 por Bartolomé Fernández Lechuga e terminada dez anos máis tarde por Jácome Fernández, no solar do antigo claustro e cemiterio.
A fachada da igrexa, sobria, con frontón triangular partido sobre o que campa o escudo de Altamira timbrado por sombreiro episcopal, ábrese a través dunha gran reixa barroca que dá acceso aoadro e á escaleira que sobe aotemplo; na portada, tres imaxes góticas: a Virxe co Neno Xesús flanqueada por San Pedro e Santa Catarina.
No ángulo esquerdo da igrexa álzase a torre, de tres corpos, os dous primeiros cúbicos, coas cornixas rematadas por cadansúa balaustrada, e o último octogonal coroado por unha cúpula, tamén octogonal, que remata un pináculo con bola e catavento.
A igrexa de Bonaval acolle o Panteón de Galegos Ilustres.
De martes a sábado:
10 -14 horas // 16 - 20 horas
Domingos e festivos:
11 - 14 horas
LUNS PECHADO
Peche anual:
25 de decembro (Nadal)
e 1 de xaneiro (Aninovo)
C/ San Domingos de Bonaval,
15703, Santiago de Compostela.
tel. 981-583620 / fax 981-554840
email: info@museodopobo.com
O Arquivo do Patrimonio Oral da Identidade (APOI) xorde como consecuencia da evolución do proxecto Sons e Voces da Identidade, o programa de dixitalización, catalogación, estudo e difusión do patrimonio inmaterial que o Instituto de Estudos das Identidades do Museo do Pobo Galego pon a andar en abril de 2007.
Mais información en: www.apoi-mpg.org
Durante todo o ano o Departamento de Educación ofrece a posibilidade de realizar visitas guiadas á colección permanente e ás exposicións temporais, previa solicitude.
Horario: de martes a sábado de 10.30 a 14 horas e de 16 a 18 horas.
Para poder visualizar a visita virtual é necesario ter instalado:
· QuickTime. 
Descarga
